DiabiatorTata

Być rodzicem nastolatka z cukrzycą typu 1… Czyli: jak choroba uczy samodzielności

Najważniejsze wydarzenia

  • Knowledge is power
  • The Future Of Possible
  • Hibs and Ross County fans on final
  • Tip of the day: That man again
  • Hibs and Ross County fans on final
  • Spieth in danger of missing cut

Chociaż nauczenie dziecka samodzielnego funkcjonowania jest jednym z najważniejszych zadań każdego rodzica, w przypadku nastolatków praktykowanie tego może okazać się dość trudne.


Jeśli nastolatek ma cukrzycę typu 1, zważywszy na jego rosnącą autonomię, rodzice i dziecko stoją przed jeszcze większym wyzwaniem.


Próby rozwijania u dziecka samodzielności, uczenie go odpowiedzialności za swoje wybory, i jednocześnie zapewnianie im bezpieczeństwa są zadziwiającym balansowaniem pełnym emocjonalnych wzlotów i upadków.

Jednym ze sposobów, który pomoże rodzicom znaleźć równowagę między usamodzielnieniem się dziecka a zapewnieniem mu bezpieczeństwa jest pełnienie pomocniczej rolę w leczeniu i kontrolowaniu cukrzycy swojego nastolatka.


Większość młodzieży będzie buntować się przeciwko twardemu nadzorowi rodzicielskiemu, ale z czasem na pewno docenią opiekę i wsparcie swoich rodziców.


To wsparcie nie może jednak zastąpić zdrowego rozsądku lub zaleceń zespołu diabetologów Twojego dziecka.


Najlepszym sposobem, aby nawiązać i utrzymać dialog, jest stawianie otwartych pytań, które zachęcają do dzielenia się swoimi przemyśleniami i odczuciami.


Na przykład, możes zapytać: „Co pomoże ci w tej chwili najbardziej?” Albo: „Co jest najtrudniejsze w monitorowaniu cukrzycy w szkole?”


Nastolatki z cukrzycą typu 1., przechodząc przez okres dojrzewania, mogą potrzebować więcej insuliny.


Ma to związek z działaniem hormonów wzrostu i nie zawsze oznacza, że ​​choroba się pogłębia.

Mali buntownicy.


Dziecko wkraczające w okres buntu i chęci przypodobania się rówieśnikom, często nie ma również świadomości katastrofalnych skutków picia alkoholu, palenia papierosów czy zażywania narkotyków w przypadku swojej choroby.


Należy unikać komentowania wyglądu ciała czy wagi Twojego dorastającego dziecka, ponieważ niektóre nastolatki przy konieczności zwiększenia dawki insuliny mogą przybierać na wadze .


To odkrycie może skłonić niektóre dorastające dziewczęta do zmniejszania lub pomijania dawek insuliny.


Narażają to dziecko na ryzyko powikłań cukrzycy lub kwasicy ketonowej.
Zacznij przyglądać się przyjmowaniu insuliny przez swoje dziecko, jeśli podejrzewasz ten problem, a także skonsultuj się z diabetologiem.


Młodzież nierzadko potrzebuje pomocy w dopasowaniu cukrzycy do napiętego harmonogramu zajęć szkolnych i życia społecznego.


Wspieranie uczestnictwa dziecka SKS-ach lub innych zajęciach sportowych może pomóc mu w znalezieniu sposobów, aby uniknąć hipoglikemii przy zwiększonej aktywności.


Tylko fakty. Twoja postawa i słowa mają ogromny wpływ na dorastające dziecko.


Musisz dołożyć wszelkich starań, aby powstrzymać się od osądów na temat leczenia cukrzycy swojego dziecka, i uważać na takie słowa, jak „dobry” lub „zły”, gdy mówimy o poziomie glukozy.


Musisz mówić o faktach, porównywać wyniki i dać dziecku możliwość dokonania korekty.


Na przykład: „Twój poziom cukru we krwi był niższy niż poziom docelowy, odkąd zacząłeś trenować siatkówkę.


Jaki jest twój plan naprowadzenia go z powrotem na właściwe tory?”
Jeśli zauważysz objawy wysokiego lub niskiego poziomu cukru we krwi, obniżenie nastroju, lęk, pogorszenie ocen lub wagarowanie, może być konieczne ponowne zaangażowanie się w jego lub jej leczenia cukrzycy.


Należy skonsultować się z zespołem diabetologów dziecka, aby podsunęli najlepszy sposób na utrzymanie choroby w ryzach.


Pamiętaj, że nawet jeśli nastolatki przewracają oczami, gdy mówisz, znaczy, że Twoje dzisiejsze „marudzenie” kiedyś zostanie zapamiętane i wykorzystane jako cenne wsparcie.

Tagi
Pokaż więcej

Podobne artykuły

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Back to top button
Close